Metody stosowane w „Klubie Malucha”

Metoda ruchowej ekspresji twórczej R. Labana

Metoda Labana jest metodą gimnastyki twórczej, metodą improwizacji ruchowej, u której podstaw leży naturalna ruchliwość. Pozwala ona na posługiwanie się różnymi formami ruchu i ekspresji, ćwiczeniami muzyczno-ruchowymi, zabawą, tańcem, opowieścią ruchową i scenami dramatycznymi.

Metoda ruchu rozwijającego W. Sherborne

Metoda W. Sherborne jest metodą polegającą na poznawaniu własnego ciała, na kształtowaniu poprzez ruch związku dziecka z otoczeniem, współpracy z rówieśnikami, z drugim człowiekiem oraz na rozwijaniu kreatywności. Pomaga w nawiązywaniu kontaktu z innymi w miłej atmosferze radosnej zabawy.

Pedagogika zabawy

Ta metoda ma szerokie zastosowanie w pracy z dziećmi - pomaga integrować grupę, ułatwia adaptację do grupy oraz uczy sygnalizacji własnych uczuć. Metoda ta sprzyja ujawnieniu pozytywnych uczuć wzmacniających poczucie akceptacji i bezpieczeństwa, wspomagających samodzielną aktywność dzieci.

Drama

Jest atrakcyjną metodą dydaktyczno-wychowawczą, która angażuje w działanie dziecka całą jego wiedzę o świecie, z wykorzystaniem wyobraźni, emocji, zmysłów i intuicji. Sprzyja wydobywaniu i rozwijaniu najbardziej pożądanych cech osobowości człowieka. Uczy aktywnej twórczości oraz doskonali umiejętności współpracy z innymi ludźmi oraz wiele innych umiejętności interpersonalnych i społecznych. Podstawą struktury dramy są role i dyskusje.

Metoda Aktywnego Słuchania Muzyki według Batii Strauss

Metoda ta daje dzieciom okazję uczestniczenia w utworze muzycznym, przeniknięcia do jego struktury, a w konsekwencji radosny i rozumny odbiór dzieła. Pozwala na swobodną zamianę ról, jakie mogą pełnić dzieci w danym utworze muzycznym. Dzięki tej metodzie kształcą swoją wyobraźnię dźwiękową. A utwór mimo wielokrotnego słuchania nie traci na atrakcyjności. Słuchanie muzyki integruje różne formy aktywności: słuchanie, granie, tańczenie i śpiewanie z elementami pantomimy, dramy i różnych form plastycznych. Pozwala w sposób niewerbalny odkryć różne aspekty dzieła muzycznego: jego formę, tempo i rytm oraz dynamikę i barwę.

Arteterapia

Pełni funkcję: edukacyjną, rekreacyjną, korekcyjną, komunikacyjną, stymulującą. Obejmuje ona wszelkie działania, które wykorzystują szeroko pojętą kulturę i sztukę. Arteterapia bywa także nazywana twórczym treningiem, bowiem wykorzystuje proces tworzenia lub jego wynik do wzbogacenia osobowości twórcy. Dziecko w wieku przedszkolnym wykazuje naturalną dla swojego wieku i etapu rozwoju potrzebę ekspresji twórczej. Tak więc, arteterapia pozwala na rozwijanie własnych działań twórczych, umożliwia pozawerbalne porozumiewanie się, wpływa na rozwój zdolności, które mają urzeczywistnić pragnienia i zamierzenia dziecka. Arteterapia pomaga uzewnętrznić emocje, pragnienia, myśli spojrzeć na nie z bliska oraz pomóc w dostrzeżeniu innych. Zajęcia mogą przybierać wiele form: choreoterapia, muzykoterapia, plastykoterapia, biblioterapia. Przykładem może być Metoda malowania 10 palcami, która jest niezwykle emocjonującą i satysfakcjonującą formą twórczej ekspresji. Polega na malowaniu "obrazu" farbami za pomocą palców rąk. Takie działania usprawniają motorykę małą, stanowią źródło bodźców dotykowych, wzrokowych, poprawiają płynność ruchów, uwalniają od zahamowań, lęków, wzmacniają wiarę we własne możliwości, pobudzają ekspresję twórczą.

Metoda Carla Orffa

Jej celem jest wszechstronny rozwój człowieka w oparciu o wychowanie muzyczne. Kształtuje postawę twórczą dziecka w dziedzinie muzyki, ale proces ten przenosi się następnie również na inne dziedziny i obszary działalności dziecka, a w konsekwencji - także dorosłego człowieka. Metoda ta opiera się na naturalnych predyspozycjach dziecka, które chętnie wyraża emocje poprzez śpiew, taniec czy gesty. Jej główne koncepcje to:

  • kształcenie przez zabawę;
  • rozwijanie muzykalności u dzieci (w oparciu o tezę, że rozwój ten przebiega w sposób analogiczny, jak przebiegał rozwój kultury muzycznej ludzkości);
  • połączenie trzech elementów: słowa, gestu (ruchu) i muzyki.